Waarom feedback spanning oproept, en wat je daar meestal mee probeert te vermijden
Je hebt net feedback gekregen. Het was niet onaardig gebracht. Maar er was iets in je dat direct protesteerde. Een lichte samentrekking. Een reflex om te weerleggen, te relativeren, of de manier van brengen te beoordelen in plaats van de inhoud.
Je zei waarschijnlijk iets beleefds terug. Maar van binnen was er al iets aan het werk voordat je eerste woord uit je mond kwam.
Dit gaat over precies dát moment. Niet over hoe je het beter kunt aanpakken. Maar over wat er in dat moment werkelijk speelt, en waarom het zo hardnekkig is.
Waarom je huidige aanpak van feedback geven en ontvangen niet werkt
Feedback wordt behandeld als een communicatievraagstuk. Je leert hoe je het opbouwt. Welke structuur je gebruikt. Hoe je toon kiest. Hoe je ontvangt zonder defensief te worden.
En die structuren werken op het moment dat er weinig op het spel staat.
Op het moment dat het ertoe doet, als de feedback scherp is, als de relatie iets betekent, als je hoort wat je liever niet hoort, dan verdwijnen de structuren. Niet omdat je ze bent vergeten. Maar omdat er op dat moment iets anders aan de gang is.
Feedback raakt aan hoe je gezien wordt. Aan de vraag of wat je hebt gezegd en gedaan goed genoeg was. En dat is precies het punt waarop het gedrag begint dat je al kent.
Je formuleert zacht zodat de ander zich niet aangevallen voelt, maar je zegt niet wat je bedoelt. Of je geeft feedback op een manier die de ander defensief maakt, waarna het gesprek vastloopt. Wanneer je feedback ontvangt, zie je vaak iets vergelijkbaars. Je ontvangt het met een knikje en doet er niets mee. Of je gaat er direct tegenin. Niet omdat de feedback onjuist is, maar omdat er iets in je zegt dat je je moet verdedigen.
Al die patronen hebben één gemeenschappelijk kenmerk: ze houden het échte contact buiten de deur.
Waarom het belangrijk is om effectief feedback te geven en te ontvangen
Stel je twee varianten van hetzelfde gesprek voor.
In de eerste variant wordt er iets gezegd dat in de buurt komt van wat er werkelijk bedoeld wordt. Het is beleefd. Het is veilig. De ander knikt. Er verandert niets. Jullie gaan verder zoals daarvoor.
In de tweede variant wordt gezegd wat werkelijk gezegd moet worden. Het is ongemakkelijk. Er is een moment van stilte. Iets verschuift. En daarna is het gesprek van een andere kwaliteit dan het zonder dat moment ooit had kunnen zijn.
Het eerste type gesprek kost weinig. Het levert ook weinig op.
Het tweede type vraagt iets van beide kanten: van degene die feedback geeft en van de ontvanger. Maar de informatie die daarin vrijkomt is anders van aard. Je ziet patronen die je anders niet zou zien. Je hoort wat er werkelijk van je gevraagd wordt. Relaties krijgen een stevigheid die niet mogelijk is zonder die eerlijkheid.
Niet elk gesprek hoeft van het tweede type te zijn. Maar als het nooit zo is, is er een reden voor.
Wat is jouw inner stance?
Denk aan de laatste keer dat je feedback gaf op iets wat je werkelijk belangrijk vond.
Heb je gezegd wat je werkelijk dacht? Of heb je het geformuleerd op een manier die de scherpe randjes eraf haalde, zodat de ander niet te erg geraakt zou worden, zodat de relatie intact bleef, zodat jij niet degene zou zijn die een conflict veroorzaakte?
En denk daarna aan een moment waarop je feedback ontving. Wat deed je met de reflex die ontstond voordat je ook maar één woord had uitgesproken?
Laat deze vragen even staan. Observeer simpelweg wat er gebeurt als je ze niet wegduwt. Het gaat niet om wat je zei of deed, maar om wat er van binnen gebeurde.
Hoe je effectief feedback ontvangen en geven ontwikkelt
Er is een verschil tussen feedback neutraliseren en feedback serieus nemen.
Neutraliseren gaat snel. Je hoort de feedback, en nog voordat de ander is uitgesproken weet je al waarom het volgens jou niet helemaal klopt. Dat gebeurt meestal niet bewust. Het is een reflex. En precies op dat moment gaat de informatie in de feedback verloren.
Serieus nemen is iets anders. Het betekent niet dat je het ermee eens bent. Het betekent dat je het contact lang genoeg laat bestaan om te horen wat er werkelijk wordt gezegd.
Dat contact is ongemakkelijk. Niet altijd heftig, maar wel spannend. Er is een moment van niet-weten. Van iets horen wat misschien klopt, en dat nog niet weten. Dat is precies het moment waarin de informatie zit.
Iets vergelijkbaars gebeurt wanneer jij degene bent die feedback geeft. Als je feedback geeft op een manier die de kern mist, is er bijna altijd iets wat je beschermt. Bijvoorbeeld de relatie zoals die op dat moment is. Of het beeld dat de ander van je heeft. Of de ongemakkelijke stilte die anders zou kunnen vallen. De feedback die overblijft is een afgezwakte versie van wat je werkelijk wilde zeggen.
De ander hoort iets. Maar niet wat je bedoelde. Met als gevolg dat de situatie niet verandert.
Het resultaat van een nieuwe inner stance
Als het patroon van neutralisering zichtbaar wordt, verandert er iets in hoe gesprekken verlopen. Niet meteen dramatisch, maar zeker merkbaar.
Je hoort dingen die je eerder al wist, maar liet gaan. Je zegt dingen die eerder bleven hangen. Niet omdat je ineens moediger bent, maar omdat de spanning rondom die momenten minder grip op jou heeft dan eerder.
Relaties worden anders. Niet altijd makkelijker. Soms is er weerstand van mensen die gewend zijn aan de zachte versie van jou. Maar de gesprekken die overblijven zijn van een andere kwaliteit: met meer diepgang en inhoud. Er is minder ondertoon. Er is minder dat onuitgesproken blijft.
En de informatie die vrijkomt in die gesprekken klopt beter met wat er werkelijk speelt. Mensen merken dat jij het gesprek niet meer vermijdt.
Klaar om de volgende stap te zetten in jouw persoonlijke effectiviteit?
Wat hier beschreven staat, is niet iets wat je leert via een feedbackmodel of een communicatietraining.
Het vraagt iets anders: de bereidheid om te zien wat er werkelijk speelt op het moment dat feedback spanning oproept. En van daaruit een andere keuze te maken.
Bij Inner Stance werken we aan precies dat. In wekelijkse online groepscoachingssessies worden de patronen zichtbaar die het échte contact in de weg staan. Niet via uitleg, maar via de situaties die je zelf inbrengt.
Als je merkt dat je weet hoe feedback zou moeten verlopen, maar dat het op het beslissende moment toch anders loopt, dan is dit je werk.
Ontdek hoe Inner Stance je helpt om te handelen naar wat er werkelijk toe doet.
