Eén man brak de regel en de wereld trad in zijn voetsporen

Het startschot klonk en voordat zijn brein kon verwerken wat er gebeurde, waren zijn benen al begonnen. Ontelbare uren training zorgden voor een ongekende reflex. Zijn hartslag, zijn lichaam en zijn omgeving vertraagden. Wat voor hem lag, was een Engelse mijl: 1,6 kilometer.

Vandaag (6 mei 2021) is het exact 67 jaar geleden dat een Britse geneeskundestudent een onmogelijke sportprestatie neerzette. Het was het jaar waarin de eerste kleurentelevisie verkrijgbaar was. De technologie zou pas jaren later daadwerkelijk in huiskamers te vinden zijn. Sigaretten roken hoorde bij volwassen worden en de levensverwachting voor Britse mannen was gemiddeld 66 jaar.

In 1954 trainde Roger Bannister voor een schijnbaar onmogelijke sportprestatie: 1,6 kilometer hardlopen in minder dan vier minuten. Veel atleten hadden het geprobeerd, niemand was het gelukt. Volgens artsen, sportjournalisten en de rest van de wereld was het volstrekt onmogelijk. In de geschiedenis van de mensheid was het nog nooit iemand gelukt om onder de vierminutengrens te komen.

 

Eén kans

Als geneeskundestudent trainde Roger in de pauzes tussen ziekenhuisdiensten. Dat kwam neer op een kleine dertig minuten per dag. Hij rende op schoenen met zware metalen spikes en baseerde zijn training alleen op kennis uit lesboeken.

De omstandigheden hadden bijna niet slechter kunnen zijn

Op 6 mei 1954 stond er een harde wind, schreef Roger in zijn boek Twin Tracks. De hardloopbaan van Oxford University was nat van de regen. De omstandigheden hadden bijna niet slechter kunnen zijn, maar Roger wist dat hij fysiek en mentaal een piek had bereikt. Hij had zijn lichaam voor de race vijf dagen complete rust gegeven. Zijn spieren zaten vol glycogeen, zijn lichaam vol doelgerichte energie. Een kans als deze zou hij misschien nooit meer krijgen.

 

Op het randje van bewustzijn

Het finishlint werd zichtbaar. Roger voelde geen spanning of pijn, alleen hoe zijn spieren als eenheid samenwerkten. De tijd leek stil te staan of zelfs niet te bestaan. In zijn hoofd was hij al voorbij de finish, voorbij de prestatie die niemand voor mogelijk hield en die de grootste overwinning van zijn leven zou blijken. Zijn lichaam volgde slechts. Als hij nu niet vertraagde, zou hij dit de realiteit maken. Als hij nu alles gaf wat hij had, zou hij volbrengen waar hij zo lang voor had getraind.

Rogers lichaam stortte door het lint. Hij balanceerde op het randje van bewustzijn, aan beide kanten ondersteund door een vreemde arm. De omroeper sprak langzaam en duidelijk: “De resultaten van event acht: één mijl. Ten eerste, R.G. Bannister, met een tijd die een nieuw wereldrecord zal zijn. Drie minuut en…”. De rest van de aankondiging ging verloren in extatisch gejuich.

Roger maakte het voor anderen mogelijk om grotere prestaties neer te zetten

Roger brak die dag door een onzichtbare barrière. Het mooie is dat zijn wereldrecord hierna meerdere keren verbroken werd. Sterker nog, slechts 46 dagen later werd een nieuwe tijd onder de vier minuten gelopen – iets wat eerder ondenkbaar was. Roger wordt dan ook niet herinnerd als recordhouder, maar als iemand die ervoor zorgde dat de wereld een beperking armer was. Het zijn altijd de mensen die gek genoeg zijn om te denken dat ze de wereld kunnen veranderen, die het ook doen.

Na 6 mei 1954 veranderde niet waar het menselijk lichaam toe in staat was. Wat er wel veranderde: wat de wereld voor mogelijk hield. Roger zorgde ervoor dat de weg gebaand was voor iedere loper die na hem kwam. Die mythische vier-minutengrens was ineens niet meer zo mythisch, maar gewoon een nieuwe tijd om te verbeteren. De grens was voor eens en voor altijd verlegd.

Wat als Performance Coaches hier een voorbeeld aan zouden nemen?

Relevante berichten